MARCEL EN ANNEROSE ENDERINK

Marcel vertelt dat hun weg met God begon toen ze onverwachts toch een huis konden kopen. “Mijn vrouw Annerose kwam met het idee om eens te kijken of we een huis konden kopen. Ik wist meteen dat dit onmogelijk was, omdat ik destijds net voor mezelf was begonnen en alleen van haar salaris zouden we ook geen huiseigenaren worden. Toch gingen we naar de makelaar, dan was ik er in ieder geval om Annerose te troosten. Dat liep dus heel anders dan ik mijn hoofd had. De makelaar vertelde dat we een huis konden kopen! God begint hier met Zijn plan voor ons.”

Marcel en Annerose vonden een huis, waar ze in eerste instantie niet wilden wonen. Het zag er namelijk slecht uit en lag ook nog eens in hun oude buurt, maar het huis kregen ze niet uit hun hoofd. Dit zou hun thuis worden. Dat God hier ook duidelijk betrokken bij was, kwam naar voren bij de aardige buren die ze kregen. Marcel is druk aan het klussen, als de buurman ineens voor de deur staat. “Het eerste wat ik dacht ‘ik maak teveel geluid en ik klaag te luidruchtig’”, vertelt Marcel. “Niks van dat alles. Mijn buurman vraagt of hij kan helpen, met de gereedschapskist al in de aanslag. Ik was echt verbaasd! Een buurman die vraagt of hij kan helpen met klussen?!”

Het stopte niet bij klussen. “Onze buren nodigden ons uit om te komen eten en ze waren echt geïnteresseerd. We waren hier erg van onder de indruk. Het werd onderwerp van onze gesprekken: ‘Wat willen zij van ons? Waarom zijn ze zo aardig?’ Bij ons groeide het verlangen om net zo te zijn als zij. Eigenlijk wilden we gewoon gelukkig zijn. Dit was confronterend. Wij moesten opbiechten dat we in de basis niet gelukkig waren. Wij wisten dat er iets miste, maar wat?”

Toen brak er voor Marcel en Annerose een zware tijd aan met huwelijksproblemen. “We zagen dit als het ware als een soort testen. Tijdens deze periode hebben wij veel gepraat met onze buren en vrienden van onze buren, die zo langzamerhand ook vrienden van ons waren geworden. Er was een zaadje geplant, dat begon te groeien. We merkten dat we letterlijk geen contact meer hadden met vrienden die we voor onze verhuizing hadden en we keken anders tegen dingen aan.”

Dat ze anders tegen de dingen aankeken werd ook zichtbaar voor mensen om Marcel en Annerose heen. Oude vrienden verdwenen en nieuwe mensen kwamen in het zicht. “Mensen die wij nu gelukkig vrienden mogen noemen.” In deze periode volgden Marcel en Annerose een Alpha-cursus. Dit was voor Marcel zijn gevoel de laatste kans om te bewijzen dat het geloof onzin was. Hij ging met veel moeilijke vragen naar deze cursus en werd verrast door de gastvrijheid en de antwoorden. “Die avond had ik verwacht dat ik antwoorden kreeg als ‘omdat God het wil’ en ‘Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk’.  Toen ik klaar was met mijn diep theologisch relaas, kreeg ik een heel ander antwoord. ‘Dat weet ik eigenlijk ook niet, maar ik ken wel iemand die veel meer van de Bijbel weet en die kan jou wel mailen of bellen.’”

Vanaf dat moment was het onderwerp van gesprekken steeds meer ‘waarom zijn wij niet zo?’ Dit was nog steeds tijdens de periode van huwelijksproblemen. “Ik weet nog dat ik buiten stond te roken (ja, ik rookte) en dat ik het letterlijk niet meer wist. Ik was moe en keek naar boven en riep uit dat ik Jezus erken en dat mijn leven vanaf nu in de handen van God ligt. Ik weet dit nog goed, omdat er een gevoel van rust over mij heen kwam, die mij duidelijk maakte dat het goed kwam.”

Dit is voor Marcel nog steeds zo bijzonder. Vanwege zijn autisme moet alles getoetst worden, maar dat maakte op dat moment niet meer uit. “Ik ervaar namelijk dat er echt Iemand van mij houdt en dat ik ben gered!”

(Dit is mijn getuigenis en niet die van Annerose, alhoewel zij hier natuurlijk een belangrijke rol in speelt.)