LUCINDA TURK

Voordat ik bij C3 Arnhem kwam, leefde ik in een donkere wereld. Ik groeide op met veel problemen thuis. Voor mij was het heel normaal dat mijn vader mij vernederde en kleineerde waar mijn familie en vrienden bij waren. Zijn woorden staken mij en hoewel hij mij nooit geslagen heeft deed dit ook heel erg veel pijn. Toen mijn ouders gingen scheiden hoopte ik dat ik rust zou vinden, maar dat gebeurde niet.

Totdat ik ergens in september 2011 een verlangen kreeg om naar de kerk te gaan. Ik zocht op Google en kwam bij C3 Arnhem uit. Hoewel ik niet christelijk ben opgevoed had ik mijn hele leven al een gevoel dat God er was; ik had Hem alleen nog nooit in een kerk ontmoet. Dit veranderde toen ik in oktober 2011 voor het eerst bij C3 binnenliep.

De eerste keer dat ik kwam werd ik heel vriendelijk verwelkomd en ik voelde me meteen thuis. Maar ik vond het in het begin heel erg moeilijk om positief te zijn, omdat ik zo aan het negatieve gewend was. Als er dan mensen waren die tegen mij zeiden dat ik er leuk uitzag of dat ik een mooi mens was, dan lachte ik van binnen en dacht, “ja, het zal wel”. Ik had er toen een hekel aan om mezelf in de spiegel te zien. Ik was in het begin ook erg verlegen als het ging om samen bidden. Ik had nog nooit zelf gebeden, laat staan samen in een groepje. Aan veel dingen was ik niet gewend, en ik geloofde in het begin niet dat ik hierin zou kunnen veranderen. Ik geloofde niet dat ik ooit gelukkig zou kunnen zijn, en dat ik mezelf als een mooi mens ging zien. Maar dat gebeurde wel.

Toen ik nog niet heel lang in de kerk kwam mocht ik een keer op een kind passen van een van de leiders. Dat was een schok voor mij. Ik kon niet begrijpen dat zij mij hun kind toevertrouwden, want ik zag mezelf nog steeds als een slecht mens. Door hun vertrouwen heb ik enorm zelfvertrouwen opgebouwd. Ik weet ook dat ik meteen al werd uitgenodigd voor Connectgroep. Ik kon de eerste keer niet, maar kwam de keer daarna wel. De groep was heel erg gezellig en open, iedereen was vriendelijk en aardig. Ik vond het allemaal maar eng want wat als dat allemaal maar schijn was. Wat als ik ze allemaal ging vertrouwen en zij mij ineens lieten vallen.. Mijn grootste angst was dan ook dat ik niet meer welkom zou zijn in de kerk. Maandenlang heb ik in die onzekerheid gezeten. Maar Lydia, Brenda, Jedidja, Deborah en nog veel meer mensen die ik mocht leren kennen in de afgelopen maanden hebben mij zoveel wijsheid gegeven. En ze bleven maar positief. Ik was in het begin erg gesloten maar ik merkte dat als ik gewoon mijn verhaal deed dat er dan een last van me afviel.

Inmiddels ben ik een stuk gegroeid. Ik ben veel positiever over mezelf en over mijn omgeving geworden. In het begin was ik nog heel erg geneigd om mee te gaan met mensen die negatief waren, maar nu probeer ik juist de mensen die negatief zijn positief te laten denken. Een maand geleden besloot Lydia dat wij meiden van de Connectgroep voor elkaar moesten gaan bidden. Hardop. Doodeng vond ik dat, want ik had dat nog steeds niet gedaan. Maar het is mij gelukt en ik merk nu dat ik het steeds minder eng vind om samen met anderen te bidden. Ik durf nu ook in de spiegel te kijken en te zeggen dat ik mooi ben. Ik durf voor mezelf op te komen. En ik heb veel mensen in mijn omgeving kunnen helpen omdat de kerk mij heel veel wijsheid heeft gegeven. Ik weet zeker dat ik nog veel meer ga leren en steeds dichterbij God ga komen. Ik heb nooit echt vrienden gehad maar sinds ik naar de kerk ben gegaan heb ik ongelofelijk veel vrienden gekregen. En doordat zij allemaal zo positief zijn en met hun hele hart op God vertrouwen en geloven, ben ik enorm veranderd. Ze zeggen dat de kerk een familie is, maar dat is ook echt zo. Ik zie onze kerk als mijn familie!