KERSTIN FRANSEN

,,Vanaf mijn eerste zakgeld moesten we tien procent in een ‘zendingspotje’ doen. Dus geven aan God en aan de kerk is voor mij altijd heel normaal geweest”, vertelt Kerstin. Inmiddels woont ze weer in Nederland, maar ze heeft ook een tijd in Australië doorgebracht. In Sydney studeerde ze aan C3 College, waar ze bijzondere dingen beleefde. Onder andere op het gebied van geven van tienden.

,,In mijn eerste jaar in Sydney had ik moeite met een goede baan vinden, maar aan het eind van het jaar had ik eindelijk iets gevonden. Ook kreeg ik de mogelijkheid om naar een goedkoper huis te verhuizen. Wel had ik een achterstand op mijn huur, maar aan het begin van het tweede jaar had ik dat allemaal weer afbetaald.

Toen kwam het moment dat ik mijn schoolgeld moest betalen. Het moest in de eerste maand van het nieuwe schooljaar betaalt worden. Ik had op dat moment alles afbetaald wat ik moest betalen en mijn geld was eigenlijk gewoon op. Ik verdiende wel geld, maar het kwam maar bij kleine beetjes binnen.

Zelf had ik geen idee hoe ik dit moest oplossen. Ik had al een gesprek gehad met de assistent-directeur en de persoon die over de financiën ging. Zij vertelden me dat ze eigenlijk geen uitzondering konden maken. Dit betekende dat als ik het lesgeld niet kon betalen, ik geen lessen kon volgen. Het jaar daarvoor waren er al mensen geweest die moesten stoppen, omdat ze hun collegegeld niet konden betalen. Voor mij kon dit ook realiteit worden.

Ik had meer geld nodig, dus mijn eerste reactie was: Ik moet meer tienden geven. Zelf kon ik toch niets doen met het beetje geld dat ik had, maar God wel. Dit was iets dat ik zelf gewoon niet op kon lossen. Ik besloot te doen wat God zei: Geven wat ik had en verder vertrouwen op God voor een oplossing.

Op een gegeven moment had ik nog twee weken de tijd om mijn collegegeld te betalen. Toen kwam op een dag de assistent-directeur naar mij toe, en vertelde mij dat iemand het college een gift had gegeven, en het bestuur had besloten om mijn eerste zes maanden van het studiejaar te sponsoren! Ze zei dat de reden was dat ze mij een goede investering vonden. Dit was een hele unieke situatie, en iets wat voor zover ik weet nog niet eerder was voorgekomen.

Ik was nog een beetje met stomheid geslagen, toen er een half uur later het hoofd van de zangafdeling naar me toe kwam en me vertelde: “Iemand heeft ons een keyboard gegeven en we hebben besloten om het aan jou te geven”. Ik heb niet eens zo heel bewust stilgestaan bij wat er allemaal gebeurde. Ik vertrouwde gewoon op God, had het aan Hem overgegeven én Hij had voor mij gezorgd. Hij gaf me niet alleen waar ik om gevraagd had, maar meer dan dat.

Achteraf gezien realiseer ik me dat het heel anders had kunnen aflopen. Als ik het op mijn eigen manier had willen doen, dan was het niet gelukt. Niets van dit was normaal of natuurlijk. Als mijn eerste instinct niet was geweest om meer te geven en om op God te vertrouwen, dan had ik waarschijnlijk geen eens mijn school daar af kunnen maken, en was ik niet geweest waar ik nu ben.